Hoewel het dus overduidelijk is dat senioren er elke keer als er weer koopkrachtcijfers worden gepubliceerd maar bekaaid van afkomen, is dat helaas niet het beeld dat je in de media terugvindt. Daar lees of hoor je vooral dat ouderen in Nederland niks te klagen hebben. Zo ook onlangs weer, in de aanloop naar Prinsjesdag. Toen was overal te lezen dat de koopkracht van ‘de Nederlander’ harder was gestegen dan in de 25 jaar daarvóór het geval was. Maar heel af en toe werd daarbij vermeld dat dat niet geldt voor gepensioneerden. Die hoogste koopkrachtstijging werd vooral veroorzaakt door forse loonstijgingen. Maar ja, daar hebben senioren niks aan: die werken voor het overgrote deel niet meer. Tel daarbij op dat de inflatie in Nederland vergeleken met die in andere Europese landen relatief hoog blijft, een eerdere ‘energiesubsidie’ is beëindigd en de aanvullende pensioenen blijven achterlopen op de prijsstijgingen en het beeld is wel helder.
Daarom hamert de Koepel Gepensioneerden in de aanloop naar de landelijke verkiezingen op 29 oktober zeker ook op de koopkracht van senioren. Er moet nu echt een einde komen aan dat jarenlang onderaan bungelen van mensen die hun steentje aan onze samenleving inmiddels wel hebben bijgedragen. En dat overigens vaak tot op hoge leeftijd nog steeds doen: het overgrote deel van de vrijwilligers en mantelzorgers in ons land bijvoorbeeld heeft de pensioengerechtigde leeftijd al bereikt. Net zoals dat geldt voor de meeste oppas-opa’s en -oma’s.
De Koepel Gepensioneerden verlangt van ‘de politiek’ een aantal maatregelen om de koopkracht van senioren te verbeteren. In de eerste plaats is dat het beteugelen van de inflatie, van de prijsstijgingen dus. Die inflatie is zoals gezegd hoger dan in de rest van Europa. En neemt een behoorlijke hap uit de koopkracht van mensen. Een niet onbelangrijk deel van die inflatie wordt veroorzaakt door beleid van de overheid (denk aan accijnzen en belasting op stroom en gas). En kan dus door diezelfde overheid ook in positieve zin worden beïnvloed.
In de tweede plaats moet dé grote belofte van de nieuwe Pensioenwet worden ingelost. De voornaamste aanleiding voor die wet was het feit dat de pensioenen de prijsstijgingen al meer dan vijftien jaar niet kunnen bijhouden. De voornaamste belofte van de nieuwe wet was dat dat in de toekomst wèl zou gebeuren. De wet zou zorgen voor ‘een beter zicht op een koopkrachtig pensioen’. In de eerste nieuwe pensioenregelingen die pensioenfondsen nu maken komt nou net die belofte er niet best van af. De Koepel Gepensioneerden heeft daarover flink aan de bel getrokken. Dat heeft ertoe geleid dat ook de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid zei dat hij vindt dat die belofte moet worden nagekomen en er nu onderzoek plaatsvindt over wat daarvoor nodig is. Nu de desbetreffende minister (Van Hijum van NSC) inmiddels echter is vertrokken, moeten ook zijn opvolgster (Mariëlle Paul van de VVD) en het nieuwe kabinet daar werk van maken.
En, ‘last but not least’: de politiek moet vooral ook met z'n handen van de AOW afblijven. Van de koppeling met het wettelijk minimumloon bijvoorbeeld, want die heeft ervoor gezorgd dat de AOW wèl welvaartsvast is. Daaraan morrelen zou ervoor zorgen dat senioren om het in wielertermen te zeggen niet eens meer achteraan het peloton bungelen, maar dat dat peloton uit het zicht zou verdwijnen. Dat is onaanvaardbaar.
Vindt u de koopkracht van senioren óók van belang? Steun dan de Koepel Gepensioneerden en word lid: https://www.koepelgepensioneerden.nl/ledenwerfactie
